۱۴ بهمن ۱۳۸۷, در ۱۱:۳۶ ق.ظ

“مصدر” ، کم مصرف ترین شهر جهان ؛ نورمن فاستر

Share

اگر به نمایشگاهی که اخیرا” به عنوان “نورپردازی شهری” در تهران برگزار شد رفته باشید، در گوشه ای از این نمایشگاه، سلول های خورشیدی ( فوتو ولتئیک ) هایی به معرض نمایش درامده بود که با وجود قدیمی بودن آنها، شاید در کنار فیبر های نوری عرضه شده، به تنهایی بار کل این نمایشگاه را بر دوش می کشید ( البته مبالغه ای در این جمله وجود نداشت، چراکه محصولات دیگر عرضه شده در حد همان ریسه های نیمه ی شعبان و یا نور پردازی های لیزری ای که نمونه ی به مراتب پیشرفته ترش در برج شهیاد ( آزادی ) به کار گرفته شده بود خلاصه می شد ) .

تکنولوژی ای که به رغم  موقعیت ایده آل ایران از نظر بهره مندی از نعمت خداداد خورشیدی و همچنین پیشرفت های چشمگیر جهانی ، هنوز در ایران نا شناخته است و حتی تکنولوژی پردازش صفحات سیلیکونی آن در ایران وجود ندارد؛ همچنین به دلیل قیمت بالای وارد کردن این محصول و دلایل دیگری مثل عدم توانایی رقابت با سوخت های موقت، ولی ارزان قیمت فسیلی ، به نظر نمی رسد تا سال های سال هم خبری از ورود آن به صورت موثر در کشور باشد. این در حالیست که کشور های نفت خیز دیگر، به طور گستره در حال بهره گیری از این فناوری جدیدند … :

Masdar ، نام یک ابر شهر جدید است که در ابوظبی  ساخته خواهد شد و دارای بزرگترین شبکه ی خورشیدی در خاور میانه خواهد بود ( البته تاکید بر این نکته که بزرگترین شبکه در ” خاورمیانه ” است تا حدودی خنده دار به نظر می رسد. منظور از آن، در مقیاس جهانی است … ). این صفحات خورشیدی ۱۰ مگاواتی، از نوع فوتو ولتئیک های سیلیکنی نیمه خالص هستند که توسط شرکت First Solar برای این پروژه ی عظیم تدارک دیده شده. این شبکه از ورود ۱۵٫۰۰۰ تن گازگلخانه ای به جو جلوگیری خواهد کرد و در حدود ۵۰ میلیون دلار هزینه در بر خواهد داشت.

با طراحی گروه معماران نورمن فاستر (Foster + Partners ) ، شهر Masdar قرار است به عنوان پایدار ترین شهر جهان در زمینه ی انرژی ساخته شود، طراحی ای رویایی که طبق آن میزان هدر رفتن انرژی در شهر به صفر خواهد رسید و هیچ گونه آلودگی ای که منشا” سوختی داشته باشد درآن ایجاد نخواهد شد، استفاده ای صحیح و درخور از بیابان های منطقه و خورشید.

البته این تمام شگفتی های این شهر نخواهد بود ؛ انرژی مازادی که توسط این شهر تولید خواهد شد، یا [  به کشور های همسایه ] فروخته خواهد شد و یا در مجوعه ای به نام Masdar Institute که در اواخر سال ۲۰۰۹ افتتاح خواهد شد ذخیره می گردد. مقدمات برپایی این شهر هم اکنون به اتمام رسیده و انتظار می رود آغاز تولید انرژی توسط این سلول ها تا اواخر سال ۲۰۰۹ شروع شود.

پست های مرتبط

{ 9 نظر… نظرات را بخوانید یا یک نظر اضافه کنید }

shima ۱۵ بهمن ۱۳۸۷, در ۳:۲۴ ب.ظ

مرسی از سایت خوب و مطالب جالبتون .

با آرزوی موفقیت

پاسخ دادن

هومن ۱۶ بهمن ۱۳۸۷, در ۱۱:۳۶ ق.ظ

خوشحالم که خوشتون اومده :)

پاسخ دادن

محبوبه ۱۶ بهمن ۱۳۸۷, در ۱۱:۴۹ ق.ظ

سلام. اگه به پیوندهای بلاگم بیشتر دقت میکردین متوجه میشدین کدوم دانشگاهم!
یادمه مام سال ائل دبیرستان باید برای درس پژوهش و تحقیقمون یه تحقیق میدادیم. تحقیق مام در مورد انرژی خورشیدی بود که منو خیلی علاقمند کرد. موضوع جالبی بود.

پاسخ دادن

حامد ۱۸ اسفند ۱۳۸۷, در ۱۰:۰۸ ب.ظ

سوال:این مصرف انرژی مربوط به برق است. دراین بیابان باآب چه می کنندوسوال دیگر اینکه این سلول های خورشیدی چه مقدارانرژی رادرخود ذخیره می کنندوقیمت این سلول های خورشیدی درایران ودرخارج ازمرزهای ایران چه مقداراست
باتشکر.موفق باشید

پاسخ دادن

iman.. ۲۱ فروردین ۱۳۸۸, در ۷:۴۴ ب.ظ

vajeye norpardaziya lizeri eshtebahe.
nore in norpardaziharo projektorhaye lede shoting ba adasiye 17 daraje anjam mideke aslan rabti be leyzer nadare.
in emailo kasi vasat neveshte ke khodesh on porojehaye norpardazyo anjem mide.
moafagh bashi

پاسخ دادن

هومن ۲۱ فروردین ۱۳۸۸, در ۱۰:۲۴ ب.ظ

ممنون ایمان جان. من تخصصی ننوشته بودم :)

پاسخ دادن

مینا ۲۸ فروردین ۱۳۸۹, در ۹:۲۸ ق.ظ

salam
man daram roye solar energy kar mikonam va nemoneye morediye man masdar ast
etelaate bishtar ra az che siti mitonam search konam
thx a lot
plz tell me as soon as posible

پاسخ دادن

roya ۳ اردیبهشت ۱۳۸۹, در ۲:۳۳ ب.ظ

سلام
من دارم در مورد نورمن فاستر و اینکه چطوری تو ساختموناش مصرف انرژی رو به حداقل رسونده تحقیق می کنم. برج هرست و شهر masdar
اگه مطلبی دارید که کمکم کنه اگه mail کنید ممنون می شم.
مرسی.

پاسخ دادن

میرزایی ۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۹, در ۶:۲۸ ب.ظ

ممنون . اگر ممکن است درباره مصرف انرژی در شهر ها و مطالعاتی که در این زمینه انجام شده مرا راهنمایی بفرمایید.

پاسخ دادن

نظر خود را بگویید

نوشته ی قبلی:

نوشته ی بعدی: