طرح ۲ ؛ طراحی خانه ی معمار
طرح دوی معماری دانشگاه تهران، بر خلاف بسیاری از دانشگاه های دیگر، مربوط به مسکن است. اکثر دانشگاه ها در طرح های اولیه به موضوع مسکن می پردازند، گرچه ، طراحی مسکن، شاید پیچیده ترین و مشکل ترین طراحی ممکن برای یک معمار است, زیرا در هیچ بنای دیگری به اندازه ی مسکن، انسان و زندگی او در مرکز توجه نیست؛ علاوه بر این شاید مسکن تنها سازه ی مشترکی باشده که تقریبا” تمامی معماران حداقل یک بار تجربه ی ساختن آن را کسب خواهند کرد ( مقایسه کنید با سایر طرح هایی که در دانشگاه تدریس می شود ) .
البته طراحی مسکن تحت تاثیر عوامل بی شماریست که الزاما” در دانشگاه مورد توجه قرار نمی گیرد؛ مسائلی مانند همسایگی ها، بافت محیط ، اعم از بافت فرهنگی یا اقتصادی و … و یا تکنولوژی هایی که در ساخت مسکن استفاده می شود. بدیهی است که با چننین رویکردی، طرح ها با واقعیت های موجود در جامعه تفاوت های زیادی خواهد داشت و شاید بتوان نام این طرح را طراحی مسکن خاص نامید. مسکنی ایده آل که نه برای عامه ی مردم که برای قشر و زمان خاصی طراحی می شود، نه برای شهری که اکنون در آن زندگی می کنیم . به قول دکتر محمد کریم پیرنیا، ” دانشکده های معماری می باید بجای طرح های خیالی و رویایی در فکر طراحی خانه های روستایی و خانه های کوچک برای مردم باشد … “
طرح زیر، طرح پیشنهادی برای این پروژه ی دانشگاهی بود که بر اساس ذون بندی کلی ناحیه های خصوصی و عمومی و المان رابط بین این دو ناحیه و برای خانواده ای ۴ نفره طراحی شده .
موقعیت بنا در ناحیه ای معتدل و در شیب زیاد است و از دو بخش اصلی تشکیل شده : قسمت عمومی تر بنا ( البته بدیهی است که ما در منازل مسکونی بخش کاملا” عمومی نداریم ) که در ضلع شرقی ، مشرف به خیابان است و به عنوان نقابی برای بخش خصوصی که در ضلع غربی قرار گرفته عمل می کند. قسمت خصوصی بنا که اتاق های خواب و نشیمن خصوصی خانواده را در خود جای داده به صورت کامل در شیب زمین قرار گرفته و توسط پلکانی به پل ارتباطی بین دو قسمت اصلی متصل می شود.
کل ساختمان به سمت محوطه ی باز جلوی بنا جهت گیری کرده و از این طریق سعی در تلطیف فضای بنا که از بتنی خالص و یکپارچه است و ایجاد روحیه ای متناسب با یک مسکن نموده. ورودی بنا درست از زیر المان ارتباط دهنده ی بین دو فضا تعریف شده و در توسط فضا های مکثی، امکان تقسیم شدن درفضاهای بنا را به تناسب نوع ارتباط فرد با فضا می دهد.
فضاهایی که در قسمت شرقی بنا ( بخش عمومی ) قرار دارند ، قسمت پذیرایی، اتاق مهمان و آتلیه ی معمار است که به وسیله ی قسمت نهار خوری و آشپزخانه که به نوعی نقش ارتباط دهنده را بازی می کنند، به بخش غربی متصل شده.
ارسال شده در دسته ی دانشگاه, طراحی ها, معماری
