
کلیسای کوچک La Esrancia از اوون دست کلیساهای پر تجمل با معماریه پیچیده نیست که معمولا” در دوره ی گوتیک میبینیم. اینجا شاید نوع جدیدی از عبادتگاه مدرن باشه که ساختش رو لوکوربزیه شروع کرد و بعد از سال ها، Bunker Arquitectura اوون رو ادامه داده.
مالک باغهای colonial-era واقع در جنوب مکزیکوسیتی محلی تجاری میخواست تا بتونه به زوج های جوانی که قصد ازدواج دارن اجاره بده ؛ در واقع محلی که برای برگزاری مراسم مختلف طراحی شده باشه؛ منظور اولیه او شباهت زیادی به یک تالار داشت، ولی Bunker تونست مالک رو متقاعد کنه تا بنای مدرن خودش رو که بی شک تاثیر گذاری شگرفی بر احساس بیننده میذاره رو بسازه.
طرح اولیه بانکر، ساختمانی با دیواره های شیشه ای بود که بامخالفت مالک روبرو شد. چون مالک عقیده داشت که اوون مکان در طول روز بر اثر تابش آفتاب بسیار گرم خواهد شد، تا جایی که برگزاری هرگونه مراسم رو غیر ممکن میکنه. برای همین طرح بانکر با اعمال تغییراتی روبرو شد. بانکر از تیر های شیشه ای ماتی استفاده کرد که با فاصله ی کم از همدیگه به صورت عمودی قرار میگیرن تا بتونن کار تهویه ی هوا رو هم انجام بدن.
در دیوار انتهایی هم صلیبی در دیوار شیشه ای قرار داره. کف بنا هم بنا بر نظر معمار میبایست از مرمر ساخته میشد که به دلیل صرفه جویی های اقتصادی بتن ریزی شد! منظره ی این بنا در هنگام شب از بارزترین ویژگی های این بناست.
هنگامی که موزه ی هنرهای شهر میامی تصمیم به ساخت یک شعبه ی مرکزی جدید برای خود کرد، تصمیم گرفته شد تا کار احداث بنا به دونفر از معروف ترین معمار های سوئیسی سپرده بشه. Jacques Herzog و Pierre de Meuron . از اونها انتظار میرفت تا مکانی شگفت انگیز طراحی کنند تا ارزش اینکه جایی بین المللی باشه رو داشته باشه. در حقیقت چیزی که اونها از این دو نفر خواستند، تفسیر جدید و مدرنی بود از “باغ های معلق بابل” ؛ یک مکان رویایی که فضاها، جو ها و فرهنگ های مختلف رو به هم متصل کنه.
سطح زیربنا، 120000 فوت مربع بود که توسط سه ساختمان کوچک احاطه شده . در طرح ساختمان، برای اینکه ساختاری با ابهت به وجود بیاد، بالکن های سایه گیر بزرگی به همراه میدان عمومی بزرگی که زیر امتداد سقف بنا به وجود میومد ساخته شد.
سقف سایه بان به صورت سوراخ دار ساخته شد، نه فقط به این دلیل که خاصیت نور گیری و تهویه داشت باشه ، بلکه بیشتر به این علت که بتونه راه انتقالی بین فضای داخلی و پارک بیرونی ایجاد کنه. دلیل دیگه ی این کار این بود تا افرادی که از هوای مرطوب میامی به داخل موزه که هوای قابل کنترل تری داره وارد میشن ، کمتر تفاوت رو احساس کنن.
هنگامی که افراد از پارک کنار ساختمان وارد میدان عمومی میشن، با درخت ها و ستون های متعددی احاطه میشن، ستون هایی که مثل یک جنگل سایه بان زیبایی رو به وجود میاره. بعد از کمی پیشروی در این محوطه، به حجمی میرسن که ساختمان اصلی موزه رو تشکیل داده.
+این پروژه سال 2011 به اتمام خواهد رسید … + بقیه ی نوشته را بخوانید »
کارخانه ی سیتروئن سابقه ی طولانی در استفاده از معماری مدرن برای به نمایش گذاشتن محصولات تولیدی خودش داره. شاید این میل ناشی از این باشه که میخواد متفاوت بودن محصولات خودش رو نسبت به سایر شرکت ها نشون بده. ساختمان جدید که با نام C42 شناخته میشه، توسط Manuelle Gautrand ، بعد از برگزاری یک مسابقه ی بین المللی طراحی شد.
ساختمان C42 ، بازگشت دوباره ای هست به ساختمان های شبکه ای با طرح تمام شیشه در نما. در داخل، پلکان مرکزی و پیچ در پیچی ، به صورت مجزا و مشخص وجود داره که در هر طبقه صفحهاتی از اون بیرون زده و علاوه بر نقش اولیه، کار تبلیغات رو هم انجام میده. طرح های نما هم که شهرت این بنا رو باید از اوون ها بدونیم، به صورت دوتا دوتا تا ارتفاع 30 متری ادامه پیدا میکنن. خود معمار بنا، این طرح رو الهام گرفته از صنعت طراحی اتوموبیل های مدرن میدونه ؛ به عبارت دیگه، در حقیقت 84 تن شبکه سازی با استفاده از شیشه و فولاد، با وجود اینکه کل بنا رو در بر گرفته، ولی هنوز سادگی خودش رو حفظ کرده و به طور موثری به نوعی خوداتکایی رسیده ، مثل چیزی که امروزه در صنعت اتومبیل سازی سعی میشه به اوون برسن. البته به نظر من این طرح خیلی شبیه آرم خود سیتروئن هستش که میشه گفت میتونه الهام دهنده ی این نوع ساختار باشه.
معمار بنا ، Manuelle Gautrand در سال 1961 به دنیا اومده و در سال 1985 به عنوان یک معمار شناخته شد. بعد از اینکه در پروژه های مختلفی شرکت کرد، اولین پروژه ی مستقل خودش رو در سال 1991 اجرا کرد. بر خلاف سن پایینش، وی پروژه های بسیار زیادی رو در فرانسه اجرا کرده. در سال 2005 هم به دعوت Deutsches Architektur Museum به فرانکفورت رفت تا طرحش رو برای نمایشگاه سیتروئن عرضه کنه.
+ بقیه ی نوشته را بخوانید »



Recent Comments