اخیرا” پروژه های زیادی در حال افتتاح شدن در شهر گوانجوی چین هستند، شهری که تقریبا” ۷۸ روز دیگر قرار است میزبان بازی های آسیایی باشد و گویا قرار است این بازی ها بهانه ای باشد برای تبدیل کردن این شهر از یک شهر ساحلی ساده به یک قطب فرهنگی در آسیا. البته این بار اول نیست که چین برای نشان دادن قدرت خود از ابزار معماری استفاده میکن، کاری که دقیقا” قبل از بازی های المپیک چند سال قبل هم انجام داد. اما یکی از پروژه های فوق العاده ای که اخیرا” به افتتاح رسیده، یکی از معروف ترین کار های زاها حدید است که از سال ها قبل شروع شده بود و خیلی ها منتظر دیدن نتیجه ی نهایی آن بودند.
(...)
ادامه ی این نوشته را بخوانید : سالن اپرای گوانجو، زاها حدید

احتمالا” خبر از ساخت بزرگ ترین ساعت های جهان در مکه دارید، ساعت هایی که در اولین روز از ماه رمضان در جوار محوطه ی کعبه ساخته شد کار خود را شروع کرده و در بسیاری از سایت ها صحبت از ابعاد و اندازه های عجیب و غریب آن است. اول شاید بهتر باشد بدانید این ابعاد و اندازه ها را : این چهار ساعت بزرگ که کار یک شرکت آلمانی-سوییسیست بر روی یک برج ۵۷۷ متری قرار گرفته اند که فاصله اش تا محوطه ی اطراف کعبه تنها ۵۰ متر است و تا کنون تقریبا” ۸۰۰ میلیون دلار برای آن ها هزینه شده . قطر هر کدام از این ۴ ساعت که فعلا” فقط یکی از آنها به کار افتاده تقریبا” ۴۵ متر است که قرار است با ۲ میلیون LED کاملا” روشن و واضح به دید زیارت کنندگان برسد – جالب است! ساعتی ۴۵ متری در کنار بنایی که بلندی آن تنها ۱۵ متر و هر ضلعش تقریبا” ۱۲ متر است -. در بالای این ساعت هم عبارت الله نوشته شده که ۲۱٫۰۰۰ LED دیگر برای روشن کردن آن به کار میرود.
(...)
ادامه ی این نوشته را بخوانید : “کعبه” زیر سایه ی ساعت بزرگ

مدت زیادی بود که دنبال مستندی میگشتم به نام Koolhaas Houselife . شاید بهترین تصاویری که منظور من را بیان میکند در داخل این مستند وجود داشته باشد. فیلم در داخل یک خانه ی بتنی و شیشه ای، که در سال ۱۹۹۸ توسط “رم کولهاس” در یکی از شهرهای فرانسه ساخته شده میگذرد. کولهاس این خانه را برای یک فرد معلول و خانواده اش طراحی کرده بود. در نظر اول این خانه طراحی فوق العاده ای دارد، ویژگی هایی که به سرعت این خانه را به یکی از طراحی های مشهور تبدیل کرد، به خصوص وسیله ای که کولهاس برای جابجایی عمودی فرد معلول پیش بینی کرده بود، یک سطح نسبتا” وسیع که به وسیله ی جکی که زیرش کار گذاشته شده بود بالا و پایین میرفت. حتی پنجره ها و درهای خاص این خانه هم به ظاهر طراحی فوق العاده ای داشتند. در هایی که به راحتی برای یک فرد معلول ، تنها با فشار یک دکمه باز و بسته میشد. اما مستند دقیقا” میخواهد نوعی تضاد را نشان بدهد که چگونه ممکن است به طرز وحشتناکی ، اهدافی که یک طراح دنبال میکند کاملا” بی فایده و حتی آزاردهنده شود.

در کل فیلم حرف های کمی رد و بدل میشود. تنها بازیگری که در این مستند وجود دارد، یک بانوی سالخورده است که پس از فوت همسر معلولش و رفتن فرزندانش تنها دارد سعی میکند که این شاهکار معماری را تمیز کند. شاید هیچ صحنه ای جالب تر از تلاش برای تمیز کردن پله های کنسولی که به شکلی خطر ناک نوک تیز بودند منظور را نمیرساند. در جایی دیگر میبینیم سوییچ هایی که برای باز و بسته کردن در به کار گرفته میشده بعد از یک باران کاملا” از کار میافتد، یا سطوح وسیع شیشه ای به کار رفته در نما و قسمتی از سقف چگونه ظاهر زیبای خود را از دست میدهند و به کابوسی برای یک زن تنهای خانه دار تبدیل میشوند. در سرتاسر فیلم نمونه هایی عالی وجود دارد برای اینکه به بیننده نشان بدهد چگونه یک فضا مطلوبیتش را کاملا” از دست میدهد و تبدیل به فضایی دیگر میشود.

این مستند را میتوانید از اینجـــا و از طریق تورنت دریافت کنید. متاسفانه جای دیگری را پیدا نکردم که لینکی به آن داشته باشد. میارزد به دیدنش …

چند وقت پیش در سایت TED ایده ای توسط یک معمار مطرح شده بود ، مبنی بر اینکه میتوان خانه هایی ساخت که قابل رشد باشند. در نگاه اول فکر کردم شاید باز منظور از این حرف کار هایی باشد که معمارانی مانند کولهاس در کارهای خود انجام میدادند، ترکیب یک بنا با تکنولوژی غیر معمول به کار رفته در آن – برای مثال، پروژه ی House Life از این معمار – ، ولی واقعا” موضوع خیلی خیلی جالب تر از این حرف ها بود.

Mitchell Joachim، معماریست که این ایده را مطرح میکند، ایده ای که growing homes نام گذاری شده و وقتی وی از رشد خانه ها حرف میزند، منظورش دقیقا” رشد گیاه مانند است. راهی که وی در این ارائه ی خود توضیح میدهد، به نوعی ترکیب معماری و زیست شناسی است. با کمی جست و جو در اینترنت حتی میتوان ابعاد تازه تری از این کارش را پیدا کرد :  وی بر اساس تغییراتی که در سلول های گیاهی و حتی سلول های زنده ی حیوانات داده به فرم هایی دست پیدا کرده که میتواند به عنوان پوسته های خانه مانند کار کند. به گفته ی خود وی با این روش به راحتی و با کمترین هزینه میتوان شهر هایی درست کرد که سرتاسر سبز باشد و کمترین دخالت را در محیط طبیعی داشته باشند، چرا که این خانه ها خود جزیی از محیط طبیعی محسوب میشوند. حتی شاید این کار به ایجاد چنین شهرهایی هم نکشد، ولی نیمکت هایی را تصور کنید که ریشه در زمین داشته باشند و در عین درخت بودن فضای نشستن شما را نیز فراهم کنند. حتی در این مقیاس هم این کار فوق العاده به نطر میرسد.

در ادامه وی از اوج کار استودیوی خود میگوید : مقطع دیواری که با استفاده از تغییرات در سلول خوک به دست آورده، دیواری که عایق هایش چربی ها و پرده هایش مژه های طبیعیست! کمی منزجر کننده، ولی بی نهایت جالب!
سال هاست که بحث انرژی و معماری سبز بر سر زبان هاست و کشور هایی که واقعا” این نیاز را حس کرده اند، به طور جدی مشغول کار بر روی این نوع از معماری هستند. برای مثال شاید نصفی از مسابقات معماری که برای دانشجویان و شرکت های معماری به صورت جهانی ارائه میشود در باره ی طراحی خانه های سبزاست – که پر واضح است ما در این موضوع کاملا” عقب افتاده ایم – ، ولی ایده ای که این معمار مطرح کرده شاید انقلابی در این نوع معماری محسوب شود.