Fan art به دسته ای از کارهای هنری اتلاق میشود که پیرامون یک اثر، کاراکتر، یا هر چیز دیگری شکل میگیرد، با این تفاوت که خالق این آثار معمولا” یکی از طرفداران یا علاقه مندان به آن اثر هنری است و نه خود هنرمند اولیه. این آثار در گذشته بیشتر شامل پوستر ها و تصاویری بود که توسط مخاطبان یک اثر ساخته میشد. “فن آرت” سیر صعودی محبوبیتش را در اوایل سال ۱۹۷۰ شروع کرد، زمانی که نسل جدیدی از ادبیات فانتری با سریال پرطرفدار Star Trek در امریکا به وجود آمد و طرفداران آن شروع به ساختن پوستر ها و تصاویر مختلف از شخصیت های این سریال کردند. این میزان کار در این زمینه البته با مجموعه فیلم های Star Wars به اوج خود رسید و هم اکنون هم بیشترین کارهای از این دست مربوط به انیمیشن های معروفی مانند ناروتو است که نمونه هایش به وفور در سایت هایی مانند deviantart یافت میشود.

یکی از بحث هایی که همواره پیرامون فن آرت وجود داشته این بوده که آیا این آثار قانونی هستند یا خیر. یکی از مواردی که باعث طرح این سوال میشود جنبه ی حق کپی رایتی است که پیرامون این چنین آثاری وجود دارد. شاید در نگاه اول این کار برای اثر اصلی نوعی تبلیغ به نظر برسد ولی در مواردی ممکن است کار به تبلیغ یک اثر ثانوی در کنار اثر اصلی برسد.

در موارد دیگر دیده شده که گاهی یک کمپانی برای اینکه میزان محبوب بودن خود را به دیگر رقیبانش نشان بدهد به طور غیر رسمی آثاری را تولید کند و در آنها رقیب خود را تحقیر کند. مانند کلیپ هایی که در آن شرکت اپل را در رقابت با ماکروسافت نشان میدهد و در آنها نماینده ی ماکروسافت همواره در مقابل رقیب قدرتمند خود مسخره میشود.
اما از جالب ترین – و محبوب ترین – فن آرت هایی که اخیرا” در سطح وب منتشر شده کارهایی است که توسط طرفداران گوگل پلاس ( گوگل پلاس چیست؟ ) تولید شده و در آن رقابتی که بین این سرویس که تازه شروع به کار کرده و فیس بوک را به تصویر میکشد.در انتهای این پست میتوانید مجموعه ای از این کار ها را مشاهده کنید.
(...)
ادامه ی این نوشته را بخوانید : گوگل‌پلاس VS فیس‌بوک

۹۰ روزِ هنر ، نام یک ژورنال هنری آنلاین است که با هدف خیریه توسط هنرمندی به نام John Beck McConnico برپا شده. روال این برنامه هم به این صورت است که این هنرمند هربار ، به مدت ۹۰ روز پشت سر هم و تا تاریخ ۱۰ جولای ۲۰۱۱ – ۲ روز دیگر – ، یک اثر هنری که شامل نقاشی، اسکیس ها یا سایر هنر های تجسمی خود را در سایتش برای فروش آپلود میکند. این آثار برای تعداد معینی تکثیر بین قیمت هایی در حدود ۲۰ تا دویست دلار به فروش میرسد. البته بعید است این قسمت برای افراد در ایران به درد شما بخورد ولی برای خرید باید در این سایت ثبت نام کنید و سپس اثر خریداری شده به صورت رایگان به درب منزلتان ارسال میشود.
قرار است ۹۰ درصد درآمد های احتمالی این کار به صلیب سرخ جهانی برای اموری مانند کمک به مصدومان ژاپن، زلزله ی هاییتی و طوفان های اخیر آمریکای جنوبی اختصاص پیدا کند.

هر ساله به دعوت از وزارت هنر فرانسه گردهمایی ای تحت عنوان MONUMENTA شکل میگیرد. فستیوالی هنری که از سال ۲۰۰۷ شروع شده و در هر دوره از این گرد همایی ها یک هنرمند شاخص انتخاب میشود تا فضای برپایی این نمایشگاه که در پاریس واقع است را به شیوه ای که خاص خود اوست بیاراید. امسال این کار بر عهده ی مجسمه سازی انگلیسی – هندی قرار گرفت تا با دیدگاه خاص و منحصر به فردش فضای دیگری را برای این نمایشگاه خلق کند.

اولین کاری که از انیش کاپور – Anish Kapoor – دیدم مربوط بود به مجسمه ای که وی برای یکی از کارهای Herzog & de Meuron طراحی کرده بود. سبک جالبی که وی در برخورد با اجسام دارد من را یاد همتای معمارِ شرقیش زاها حدید می اندازد که به ماده با نگاهی متفاوت از یک جنس صلب و خشن مینگرد. در کل کار های کاپور که یکی از برجسته ترین مجسمه ساز های عصر ما محسوب میشود بسیار ساده، منحنی شکل و در اکثر موارد تک رنگ است. یکی دیگر از ویژگی های بارز کارهای وی رابطه ایست که کارهایش با اجتماع دارد. کارهای کاپور چیزی بیشتر از یک مجسمه است که از دور زیبا به نظر برسد، بلکه مخاطب میتواند در کنار مجسمه راه برود و آن را از نزدیک لمس کند. یکی از معروف ترین و موفق ترین کارهای این مجسه ساز از این حیث Cloud Gate است که شهرتی جهانی دارد.

کاری که وی برای این نمایشگاه ارائه داده هم کار جالبی است. وی یک فرم خالص با ارتفاع ۳۵ متر را در سرتاسر سالن برپایی این نمایشگاه حرکت داده و به قول خودش با ایجاد یک فضای بزرگ، یک فضای بزرگتر درست کرده. این حجم عظیم پلاستیکی از دو روی تیره و قرمز در خارج و داخل تشکیل شده است.

تماشاگران میتوانند هم در داخل و هم در خارج این حجم حرکت کنند و دو احساس کاملا” متفاوت با هم را تجربه کنند. جالب است که تا آنجایی که اطلاعات من اقتضا میکند اکثر کسانی که از فرم های کِرو و منحنی شکل استفاده میکنند ریشه ای شرقی دارند، معمارانی مثل Toyo Ito یا حتی گروه معماری SANNA که سبک کاریشان به واسطه ی همین برخورد با ماده برجسته شده است. بقیه ی عکس ها را از اینجا ببینید.

گرافیتی را هم میتوان یک هنر، از نوع خیابانی دانست و هم یک کار خرابکارانه به منظور اعتراض یا مقاصد دیگر. اگر به مدخل گرافیتی در ویکیپدیا نگاهی بیاندازیم متوجه میشویم این هنر از زمان یونان باستان و امپراطوری رم – و احتمالا” پیش از آن – هم وجود داشته است. گرچه در برخی موارد از آن در راه هایی که خیلی مورد پسند اکثر مردم نیست هم استفاده میشود، ولی گرافیتی و به طور کلی هنرهای خیابانی را میتوان  یک نشانه از رشد میزان فهم و درک مردم از هنر در یک جامعه دانست. همچنین این کار، مهمترین وظیفه ی یک اثر هنری که همان ارتباط پیدا کردن با مردمی است که با آن برخورد دارند را به شیوه ای جدید و گیراتر انجام میدهد.
اگر به دنبال منابعی میگردید تا بتوانید نمونه های خوب و قابل قبولی از این نمونه کار ها را پیدا کنید، پیشنهاد میکنم اول این پست Smashing Magazine را ببینید تا متوجه شوید چرا این نمونه کار ها را یک هنر میدانیم و سپس هفت سایتی که به نظرم در این زمینه کارهای خوبی ارائه داده اند را ببینید.

(...)
ادامه ی این نوشته را بخوانید : هفت سایتی که اگر به هنر های خیابانی علاقه مندید باید ببینید

عکس بالا، اولین تست از پروژه ایست که در فستیوال نماهای چند رسانه ای به نمایش گذاشته شده و سازندگانش نام آن را Graffiti Analysis گذاشته اند. اما این پروژه چیست :

قبل از اینکه راجع به این پروژه بنوسم شاید بهتر باشد اول کمی از اهمیت آن بگویم. راه های مختلفی برای پردازش فرم های پیچیده ی طرح های گرافیتی در این پروژه ارائه شده که البته پایه ی همه ی آنها یک روش بسیار ساده است، روشی که اینجــــــا به طور مفصل توضیح داده شده و حتی شما میتوانید در منزلتان با یک وبکم و کمی وقت یکی از آنها را درست کنید، نکته ای که دقیقا” نکته ی جالب ماجراست!

روشی که در این سایت خواندید البته تنها راه استفاده از وبکمتان نبود! چند وقت پیش هم سایت Tinkernut.com یک ویدئو در یوتییوب گذاشته بود که پرینت کردن یک جسم سه بعدی را به وسیله ی یک وبکم ساده ی خانگی آموزش میداد. این ویدئو را از اینجـــا ببینید.
این تبدیل فوق العاده ساده و بدون دردسر یک طرح دست نوشت به یک فرمت سه بعدی، آن چیزیست که اولین بار ارائه میشود و به نظر من آینده ای درخشان خواهد داشت. پیش از این با استفاده از تبلت های مختلف امکان تبدیل یک فرم دست نویس به یه فایل دو بعدی به راحتی انجام میگرفت، کاری که هنرمندان Speed Painting آن را به اوج هم رساندند، ولی شاید عصر آینده برای هنرمندانی باشد که یک فضای سه بعدی را خلق میکنند، فضایی بسیار واقعی تر از یک فرم ساده ی گرافیتی.

همانطور که از اسم این پروژه بر می آید، Graffiti Analysis ، پردازش سه بعدی فرم های مختلف یک طرح های گرافیتی به وسیله ی کامپیوتر است. این پردازش ها بعد از کشیده شدن یک گرافیتی یا در طول رسم آن، در یک فایل XML کوچک با فرمت gml. که مخفف عبارت Graffiti Markup Language است ذخیره میشود، به همین راحتی. این فرمت تمامی حرکاتی که برای خلق یک گرافیتی صورت میگیرد را در یک فایل text ذخیره میکند. این فایل ها که توسط گرافیتی کاران سراسر دنیا درست شده اند ، در یک بانک آنلاین در سایتی به نام ۰۰۰۰۰۰book.com نگهداری میشود.این پروژه کاملا” اپن سورس بوده و طراحانش از تمامی گرافیتی کاران و برنامه نویس ها دعوت کرده تا اگر کاری از دستشان بر میاید به آنها ملحق شوند. تا کنون در این سایت بیش از ۱۰٫۰۰۰ تگ از گرافیتی کار های سرتاسر جهان آپلود شده.

شاید بتوان Graffiti Analysis را نتیجه ی همکاری بین طراحان گرافیتی و هکر های علاقه مند دانست، پروژه ای که شاید به بهانه ی طراحی یک گرافیتی ساده شروع شده باشد، ولی واضح است که در آینده میتوان کار های بسیار متنوع تری با آن انجام داد.