در دسامبر سال ۲۰۰۸، شرکت ایتالیایی بنتون (Italian fashion brand United Colors of Benetton) رقابتی بین المللی برای طراحی دو ساختمان چند طبقه در تهران برگزار کرد که در نوع خود از معدود رقابت های بین المللی ای بود که تا کنون در کشور ما برگزار میشد. این دو ساختمان در دو نقطه ی مختلف تجاری تهران، یکی در حوالی میدان تجریش (building A) و دیگری در قسمت جنوبی میدان ونک (building B) در نظر گرفت شد. هر دو ساختمان به زیربنایی حدود ۱۵۰۰ متر مربع نیاز داشتند و برای هر کدام از آنها ۳ پروژه ی برتر انتخاب شده تا از میانشان طرح منتخب برای هر ساختمان برگزیده شود. ( متاسفانه هیچ کدام از این ۶ پروژه کار طراحان ایرانی نیست … )
از طراحان خواسته شده بود تا با توجه به فضای تجاری نقاط یاد شده و با توجه به ویژگی های فرهنگی تهران، ساختمان های خود را ارائه کنند. هر دو ساختمان جدید به فروشگاه های جدید بنتون در تهران تبدیل خواهد شد. اکثر کارهای برگزیده به وضوح طبق توصیفات برگذار کننده ی مسابقه عمل کرده اند و سعی در استفاده از المان های شاخص معماری معاصر و کهن ایرانی داشته اند؛ البته باقی طرح ها صرفا” سعی در ایجاد معماری ای مدرن داشته اند که چندان به مقوله ی فرهنگ وابسته نبوده است.
+ پ.ن ۱ : در بین ۷ داور این مسابقه، هیچ داوری از ایران نیست!
+پ.ن ۲ : از بین ۶ برنده ی معرفی شده، ۳ طرح از کشور ایتالیا، کشور مجری طرح دیده میشود …
+پ.ن ۳ : ۲ طرح آخر از ساختمان B بسیار شبیه طرح های موجود است! بدون شرح …
در ادامه می توانید این ۶ طرح برگزیده را مشاهده کنید :
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
این روز ها دل و دماغ نداشتن برای کارها نزد خیلی از ما اصلا” چیز عجیبی نیست. نوشتن یک پست جدید هم به طور واضح جزو این کارها محسوب میشود، گرچه سعی کردم با انتخاب موضوعی متناسب با این ایام ، این کار را کمی آسان تر کنم …
میدان تیانآن من ( Tiananmen ) ( به معنی دروازه ی صلح آسمانی ) یک میدان بسیار بزرگ در (تقریبا”) مرکز شهر پکن است که فضاهایی در قسمت جنوبیش، آن را از شهر ممنوعه جدا می کند. در فرهنگ کشور چین، این میدان به صورت سمبلی از اتفاقات بسیار مهم است که در تاریخ این کشور روی داده. این میدان با پوشش ۴۰٫۵ هکتار ، بزرگ ترین فضای عمومی (Public space) در دنیا محسوب میشود.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
استودیوی طراحی caliper اخیرا” آپارتمانی مسکونی در قسمت شمال غربی شهر نیویورک طراحی کرده است که ویژگی منحصر به فردی دارد. برای ارتباط بین طبقات این مجموعه ، تدبیر جدیدی اندیشیده شده که آن را از نمونه های مشابه متمایز می کند. پلکان مرکزی ای که برای اتصال طبقات ساختمان به کار رفته، دو طبقه ی ساختمان را بدون هیچ دیوار عمودی یا اتصال فضا پر کن و غیر ضروری به هم متصل می کند. این استودیو از روش های پیچیده ی دیجیتالی برای مدل سازی قطعات این پلکان استفاده کرده و به وسیله ی کار کردن بر روی کد اولیه و ساده ای، توانسته در نهایت به سازه ای پیچیده ولی مقاوم دست پیدا کند.
این استودیو نام این پلکان را genetic stair نام گذاری کرده و آن را با استفاده از لوله های با پوشش استیل و شیشه های شفاف ساخته است.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
سایت logolounge ، بهترین طرح های لوگوی سال خود را معرفی کرده است. با وجود رکود اقتصادی این سال، لگو های تجای هنوز هم بیشترین بخش این لگو ها را تشکیل می دهند. اکثر طرح ها به جای اشکال پیچیده، از شکل های ساده و رنگ های روشن و شفاف استفاده کرده اند و طراحان به این وسیله، منظور خود را به صورت صریح و واضح به مخاطب منتقل کرده اند.
این مجموعه را در این صفحــــه ببینید.
قبل تر ، پستی راجع به هنر گرافیتی نوشته بودم ( ببینید : گرافیتی، هنر خیابانی ) . اخیرا” هنرمندی لهستانی، با نام مستعار Truth آثاری خلق کرده است که شاید بهترین توصیف برای آنها، گرافیتی های معمارانه باشد: فرم هایی مینیمال و انتزاعی از جنس polystyrene که وی به ساختمان ها اضافه کرده.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
مدتی قبل برنده ی جایزه ی پریتزکر امسال ، peter zumthor انتخاب شد ( ببینید : برنده ی جایزه ی پریتزکر امسال انتخاب شد ) . یکی از کارهای وی که نسبت به بقیه ی کارهایش متفاوت به نظر میرسد و در نگاه اول، نظر مخاطبین را به خود جلب می کند، کلیسای کوچک Brother claus است که وی در Mechernich، نزدیک شهر کلن آلمان ساخته است.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
طرح بازسازی میدان عمومی de España ، مبتنی بر طرحی از گروه Herzog & de Meuron بود که در سال ۱۹۹۸ برنده ی جایزه ی اول مسابقه ای بر همین اساس شده بود. هدف این پروژه افزایش رابطه ی بین شهر و دریا از طریق ایجاد فضایی جدید و البته مبتکرانه بود.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
مبله کردن یک معماری شاید دقیقا” به معنای پوشاندن لباس به فردی باشد که هر چند دارای بدنی زیباست، ولی قطعا” بدون آن پوشش یک جای کارش خواهد لنگید. اما این لباس را چگونه باید به یک معماری پوشاند تا هم زیبندگی معماری را بیشتر کند و هم به عنوان چیزی جدا و ناهمگن از معماری به نظر نرسد؟ در بسیاری از مواقع این پوشش با استفاده از وسایل ریز و درشت، ارزان قیمت و لوکس و فارغ از هر گونه دسته بندی به وفور در خانه ها یافت می شود، ولی چیزی که باعث شد به طور خاص به این جنبه از معماری بپردازم این پست از سایت Archdaily بود : خانه ای مسکونی در بروکلین ، کاری از Slade Architecture . نکته ی عجیب برای من این بود که معماری این خانه به صورت فوق العاده ای همراه با پوشش داخلی است، در حالیکه در اکثر کارهایی که امروزه در سایت های معماری میبینیم این دو بخش تقریبا” به صورت جدا از هم پیگیری می شود یا اینکه معمار به طراحی یک صندلی یا گلدان – به عنوان شیوه ای مینیمالیست شده – قناعت میکند؛ به عبارت دیگر معماری این خانه بدون دکوراسیون بخش های خاصی از آن قطعا” تفاوت زیادی با وضع موجود خواهد داشت.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
موضوع طراحی، تغییر یک خانه ی مسکونی قدیمی به دفتر کاری با روحیه ی ایرانی بود که توسط “کامران کوپایی”. صرفه نظر از المان های سنتی به کار رفته در این بنا، سعی در استفاده از موارد متشابه و امروزی آن المان ها در طراحی این ساختمان شده است، مواردی مانند آجر های دست ساز سنتی، شیشه های رنگی، استفاده از آب و فرم ۹ بخشی پلان که روحیه ای مطلوب به محیط داده.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
یک معمار نه چندان معروف که اکثرا” کارهایی کوچک در دهکده های دوردست سوئیس و آلمان داشت، برنده ی جایزه ی معماری پریتزگر امسال که بزرگترین جایزه در دنیای معماری محسوب می شود شد. Peter Zumthor را می توان به معنای کامل یک معمار دانست : اکثرا” وی را به عنوان فردی کمال طلب و ایده آل گرا می شناسند که می تواند با مهارت بسیار با انواع مصالح ساختمانی کار کند، از شیشه های سندبلاست تا الوار های چوبی. جایزه ی پریتزگر که دیروز به وی اعطا شد، مبلغ ۱۰۰٫۰۰۰ دلار است، ولی مهمتر از آن ، اعتباری است که این جایزه برای این معمار خواهد داشت و باعث خواهد شد تا کارهای دیگر وی مورد توجه بیشتر منتقدین قرار بگیرد.
ادامه ی این نوشته را بخوانید »
