تقریبا” چهار سالی هست که معماری تمام زندگیم را تحت تاثیر خودش قرار داده، نوع دیدن ، نوع فکر کردن و حتی آینده ای که برای خودم متصور بودم همه و همه تحت تاثیر “معماری” قرار گرفت و البته فکر میکنم تا آخر عمر در محضر این دوست دوست داشتنی باشم . معماری حرفه ایست که لذتش را تنها برای خلق کننده اش باقی نمیگذارد، ولی شاید تنها یک معمار بتواند لذت خط کشیدن روی پوستی یا بی خوابی شب های تحویل پروژه و فضای کار یک آتلیه ی طراحی را درک کند.
روز سوم اردیبهشت ماه روز بزرگداشت یکی از معدود معمارانی است که نامش باقی ماند در تاریخ افتخار آفرین معماری ایران، مثل اکثر چیزهای افتخار آفرینمان که در کتاب تاریخ باید دنبالشان بگردیم . از زمان حال حرف نمیزنم که اکثرا” جز خجالت و پوزخند چیزی برای گفتن نمیماند، گرچه پیرنیا ها و دیبا ها و … را داریم تا آن اکثرا” باقی بماند … این روز را به همه ی معماران ایرانی و همه ی کسانی که از معماری لذت میبرند تبریک میگویم. به امید روز های بهتر برای معماری کشورمان
+ عکس، یکی از مزارع پنبه اطراف نایین
